ODKRYJ NIEZNANE

Namibia z Fair Nomad- podróż, która została ze mną. Są podróże, po których wraca się z setkami zdjęć, pełną walizką i poczuciem, że było pięknie. I są takie, po których wraca się trochę innym człowiekiem. Dla mnie Namibia z Fair Nomad była właśnie tą drugą. Na tę wyprawę czekałam długo i nie bez obaw. Ostatni rok nie był dla mnie łatwy zdrowotnie i jeszcze kilka dni przed wyjazdem naprawdę nie wiedziałam, czy będę mogła pojechać. Dlatego chwila, kiedy znalazłam się w Namibii, miała dla mnie znaczenie znacznie większe niż zwykłe spełnienie podróżniczego marzenia. To był trochę mój prywatny powrót do świata. A potem zaczęła się Afryka. Kilometry przejechane przez przestrzeń, której nie da się oddać na zdjęciach. Pustynia i ocean. Czerwone wydmy o świcie. Etosha pełna zwierząt. Noce pod niebem, którego w Europie właściwie już nie znamy. Kurz, namioty na dachach samochodów, zmęczenie, śmiech i to niezwykłe poczucie, że przez kilkanaście dni żyje się zupełnie inaczej niż na co dzień. Ogromna w tym zasługa naszego przewodnika, Marcina Burzyńskiego. Marcin nie był dla nas człowiekiem, który tylko prowadzi grupę od punktu A do punktu B i odhacza kolejne miejsca z programu. Dawał nam poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie zostawiał przestrzeń na przeżywanie tej podróży po swojemu. Był spokojny wtedy, kiedy spokój był potrzebny, konkretny, kiedy trzeba było coś zorganizować, i miał cierpliwość do bardzo różnych ludzi, ich możliwości, tempa i potrzeb. Ja szczególnie doceniłam to, że przy moich ograniczeniach nigdy nie czułam się „problemem dla grupy”. Mogłam po prostu być częścią wyprawy. I to było dla mnie bardzo ważne. Chyba jednak największą niespodzianką Namibii okazali się ludzie. Wyjechaliśmy jako grupa, a wróciliśmy z czymś, czego nie da się wpisać do programu wycieczki: wspólnymi historiami, żartami zrozumiałymi tylko dla nas i poczuciem, że przeżyliśmy razem coś naprawdę ważnego. Przez kilkanaście dni samochód, droga i ludzie obok stali się trochę naszym domem. Fair Nomad dziękuję za stworzenie warunków do takiej podróży, a Marcinowi za to, jak nas przez nią przeprowadził. Nie czułam się uczestnikiem „wycieczki objazdowej”. Czułam się uczestnikiem wyprawy. To drobna różnica w słowach, ale ogromna w doświadczeniu. Namibia miała być spełnieniem jednego z moich marzeń. Nie spodziewałam się, że przy okazji przypomni mi, jak bardzo jeszcze chcę poznawać świat. Wróciłam zmęczona, zakurzona, z tysiącami zdjęć i z bardzo poważnym problemem: już tęsknię za Afryką. A chyba najlepszą rekomendacją dla Fair Nomad i Marcina jest to, że ledwie wróciliśmy do Polski, a już zaczynamy umawiać się na kolejną wspólną Afrykę. Do zobaczenia w Ugandzie. ❤️🌍